The Climbing Dutchman

Over het algemeen is er in de natuur vooral één ding waarvan ik volledig onder de indruk kan zijn en dat zijn de bergen. De aanblik van eeuwige sneeuw, gletschers of indrukwekkende rotswanden zorgt altijd weer voor opwinding. Dat de natuur ook nog voor andere indrukwekkende zaken zorgt bleek gisteren bij het zien van onderstaande beelden. Ook wel iets om even stil van te worden en je ontzettend nietig te voelen.

Met de komst van het internet en de bijbehorende snelle nieuwsvoorziening is de concurrentie tussen de websites die het nieuws brengen moordend. Eén van de nadelige effecten die dit naar mijn mening tot gevolg heeft gehad is dat er enorm veel nadruk is komen te liggen op snel nieuws, en dan vooral als het ook nog weer eens een nieuwe hype kan veroorzaken. De Telegraaf is hierin de onbetwiste uitschieter maar ook het AD kan hierin helaas heel goed meekomen.

Al een heel aantal jaren is het rond eind januari de gewoonte geworden om met een drietal vrienden de Franse Alpen op te zoeken voor een week zon en skien. Dit jaar is daarop geen uitzondering en ik schrijf dit stukje dan ook met uitzicht op de besneeuwde bergen rond Tignes Val Claret. De omstandigheden zijn deze week prima, alleen is het aan soms flink ijzige pistes te merken dat er al een tijd geen flinke hoeveelheid verse sneeuw is bijgevallen. De paar sneeuwbuien die we deze week hebben gezien hebben daar nog niet echt verandering in gebracht.

Wat gebeurt er als je Reinhold Messner, beroemd vanwege zijn baanbrekende beklimmingen en zijn inzet voor de bescherming van berggebieden op aarde, confronteert met een echte kiosk hoog op één van de graten van de Matterhorn. Alsof dat niet erg genoeg is laat de uitbater weten dat zijn plan is om een hele keten te beginnen en is de dame die Messner gidst van plan om vuurwerk bij de kiosk te kopen om dit op de top van de Matterhorn af te kunnen steken.

Lang ben ik er van overtuigd geweest dat één van de meest overschatte dingen op het internet Twitter was. De drang om complete vreemden op de hoogte te houden van alledaagse handelingen via een website leek al wat ver van mijn bed, en dat er blijkbaar ook nog mensen rondliepen die er in waren geinteresseerd snapte ik al helemaal niet. Daar kwam dan nog eens bij dat ik vrijwel dagelijks luister naar de TWIT podcasts van Leo Laporte, altijd erg interessant, maar ook daar is er een periode geweest dat er tot mijn ergernis over weinig anders werd gepraat dan...Twitter.

Voor de liefhebbers van bergsport is er op Youtube het nodige te vinden. Een zoekopdracht op filmpjes over Mount Everest of de Mont Blanc leveren duizenden resultaten op, maar ook over een wat minder bekende top als bijvoorbeeld de Manaslu zijn meer dan 150 items te vinden. Niet zo gek dus dat er ook bekende Nederlandse klimmers actief zijn op Youtube. Onder hen zijn bijvoorbeeld Menno Boermans en Casper ten Sijthof, maar ook Wilco van Rooijen, hij heeft zijn eigen zgn Channel waarop hij een aantal films heeft geplaatst.

In 1987 vertrok een zestal Nederlanders met een gewaagd plan richting Nepal. Doel was de Japanse route door de indrukwekkende noordwand van de Jannu (7710 m), ook wel bekend onder de naam "Wall of Shadows". Het plan was zo gewaagd vanwege het bescheiden aantal teamleden en omdat de wand indertijd slechts tweemaal eerder met succes was beklommen. In 1976 had een Japanse expeditie onder leiding van Masatsuka Knoishi als eerste de top bereikt.

Geveld door griep heb ik de afgelopen dagen één van de betere klimboeken uitgelezen die ik de laatste jaren ben tegengekomen. Het betreft hier het boek Everest: The Unclimbed Ridge door Chris Bonington en Charles Clarke.

Vanochtend kwam ik een korte film tegen van de leden van Monty Python met de titel Hairdressers Expedition on Everest. Hoewel ik wel vind dat veel Monty Python scenes zolangzamerhand wel wat last krijgen van het zgn voortschrijden van de tijd (lees: ze worden een beetje stoffig) zijn er altijd nog de scenes die nooit gaat vervelen. Dat de heren ook eens iets hadden bedacht rondom het Everest-circus wist ik niet en ik heb er dan ook hard om kunnen lachen.

Al een aantal jaar heb ik er de gewoonte van gemaakt om na elke vakantie de mooiste foto's op Flickr te zetten. Op de één of andere manier blijf ik toch vinden dat persoonlijke vakantiefoto's nou niet voor iedereen toegankelijk hoeven te zijn (of nog belangrijker, dat ze voor iedereen interessant zijn...:-). De allermooiste foto's die vooral iets van de omgeving laten zien vind ik dan wel weer het publiceren waard.